O Paxariño Viaxeiro

Indo polo adro da igrexa de San Xoan de Fornelos abaixo, atopamolo bosque encantado que é a gaiola dos paxariños do lugar. E curioso, pero é así.

Istes paxariños do bosque encantado, tódolos días pola mañanciña falan en galego; despois non poden facelo polo traballo que teñen de picotear as herbas nos campos da Loña e atoupar lombrigas. Xa moi cedo atopámolos con esta conversa:
– Bos días Merliño.
– Bos días repite o Paspallás, namentras o Pardal ia voando a polas lombrigas. Así é, repía enfurruñado o Pisquiño de novo preocupado pola pouca comidiña que ten.

¡Qué penosa vida é! di o encarapuchado Pardal no árbore. Si non fora pola familia xa houbera ido para outra parte. Aquí a vida é moi aburrida. ¡Amigos, isto non vai quedar así!

Sí, a Anduriña e mais o Cuco poden voar dende África ata nós, tamén eu, dixo o Pardal, podo facelo mesmo. Así que foi o niño, colleo o cepillo de dentes e o camisón (non usa pixama), o balón e foise voando namentras decía:
– “Gañarei moitos euros xogando o fútbol, mercarei unha casiña no lugar do Casco e farei un niño de palla e centéo e cris de cabalo, si os atopo”.

¿Chegou a voar? preguntou o Cuco a Merliña subida na mazaira.
– Sí, respondeulle o Pitirrubio.

Craro que díxolle o Paspallás: “O que pasa é que non coñece os vieros e ademais, nin sequera leva euros para facer noite nalgún hotel”. Xa sabedes, amigos meus, que os Pardais son proletarios.

En resumidas contas, o Pardal chegou a belida praia do Vao, na feligresía de Coruxo en Vigo, e o alcalde pedáneo dos Pardais daquél rueiro, espetoulle:
– ¡Que fas aquí! ¡Ti pensas que aquí teños lombrigas para tódolos que veñen a praia! Si queres ter permiso de estadía, non podes picotear nas prazas e xardins, só podes facelo nas aforas.
– É de vivenda ¡qué!
– Os poderes do Concello asinarante un puñado de palla seca na rúa das vivendas sociais.
– ¡Anda! Asina e vaite.

É ¿seguiu aló ata hoxe?
– Sí, ata hoxe.

Din as malas lingoas que se adicou a facer burla dos pardais que so pian e protestan.
Hai paxariños raros que nos Estados Unidos de América son moito máis listos que nós. Que todo o sáben facer ben.

Así que o Pardal Viaxeiro decidiu ir aló.
– ¿Cómo o fixo? preguntou a nai Merla.
– Non sei respondeulle a Andariña.

O normal e que fora nun barco dende o Porto vigués ou quizáis nun avión dende o Aeroporto de Peinador de Vigo.

Así foi pasando o tempo. Dous anos máis tarde o Pardal voltara das Americas e contara que aló, nos Estados Unidos de América, vivían doutra maneira; había moito progreso, é que Nova York, onde estivera, as casas eran moi longas e de ferro con cemento.
Alí aprendera a maneira de facer niños das anduriñas con dito material.

Naqueles días chegaran paxariños da Arxentina, Chile, Perú e Cuba ¡que sei eu! pois todos querían aprender a facer os niños das anduriñas.

Atentos todos os páxaros do bosque encantado, o Pardal Viaxeiro, explicou con orgullo que fora necesario traer un montonciño de cemento, area e auga, a falla de cemento, cal.
– Ensinareivos como facelo.
– “Colledes un pedaciño de cal co pico, mais como dentro do pico hai humedade a cal empeza a queimarvos.
– ¡ai, ai como queima!
– Estaría bo dí a Anduriña . . .
– Esa é a razón de por qué aínda construimos o niños con barro.
– ¡Asi é a vida!

O Pardal Viaxeiro, tiña que facer a merca é foise.
Merliña preguntou:
– Xa que te vas, traeme un kilo de lombrigas e outro de mosquitos, gordos e longos, namentras ensino os fillos a voar…
– Non te preocupes Merliña que sei o traballo que é ensinar a voar os fillos.

A Bubela fedurenta que camiñaba por alí dí:
– É ¿quen nos ensinou a nós?

O Cuco e as anduriñas que veñen tódolos anos da África, tomou a verba para decir que fai anos xa que llo ouvira contar o avó que este xa o ouvera do bisavó.
– ¡Verdade sacrosanta!

Moitas noites no ceo vense estreliñas na noite. Algunhas delas son ouvos de ouro; eses ouvos de ouro cando caen o chan poñense bermellos e brilantes, é un meteorito exclama o pai Merlo.
– Iso é, repite o Paspallás.

No comenzo dos termpos os paxariños non sabían voar é corrían coma as galiñas. Unha delas decidirá chocar uns deses ovos do ceo para ollar o paxariño que saía.
Fora un deses anoiteceres do verán cando a galiña estaba chocando, cando caira un voluminoso ovo.
Todos voltaron a correr. . .

A Cigoña, que ten patas longas, fora a primeira en atoupar o ovo, ovo aínda incandescente, e voltarase a auga para enfriarse das queimaduras. Dende entón as cigoñas gostan de chapotearse nas augas para refrescar.

É ¿que máis che contou? prenguntou o pai Merlo.

– Pois, logo chegou o Ganso que tamén quixo chocar un deses ovos ardentes, máis logo de queimarse a tripa saltou o río para remollarla.
– De ahí que os gansos naden coa tripa na auga para refrescar.

É así un tras outro, todolos paxariños do bosque encantado, puxéronse enriba do ovo de ouro para chocalo, salvo a galiña.

¿Como?
– Dí a galiña que non ten tempo.
– Tiña moito que picotear na horta ou ¿sería toleira?

Dín que cando tódolos paxariños tíñanse turnado enriva do ovo a cáscara romperase e dela saíra un “ánxel”.

Iste non picoteaba como os demais, senon que cantaba ¡Aleluia! ¡Aleluia! ¡Aleluia!
É logo remataba: ¿Qué podo facer por vos paxariños? ¿Qué podo facer polo voso amor?

Eu os digo que dende hoxe voaredes como os ánxeles. Mirade: So tendes que mover as ás desta maneira e xá está. Así atentos: Unha, duas e tres …

Desde entón, tódolos paxariños do mundo, grandes y miudos voaron e seguen voando, só a galiña que non quixo chocar o ovo do “ánxel”.

Aquí remata tódala verdade dista historia, porque así ma contou a Cigoña.

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion