O outono da vida

outono da vida

Un vento doce e fino varría o rueiro do Casco, aló pola feligresía de San Xoán de Fornelos, pode falarse no ano 1.945, que arrastraba as folliñas daquel outono.

O abrigo do vento, cobizado baixo a cornixa da tenda de Ron, fronte a capela de Santa Rosa do solar dos Estévez – Cambra, alí estaba o “Antoniño” tirando pedras, cheo de miseria e soidade, disperso polo chan tiña os tesouros: “O paquete de Ideales, a botelliña de tinto pelexón, as migallas de pan e restos de colillas, espetando no momento de verme: Ahí ven o meu amigo”. En medio da lóbrega e fantasmal día, falo con él e lamento a fame e o aldraxe desta xente, namentres no mais profundo do meu ser, escoito o trino melancólico do merliño e as risas infantís dos nenos a saída da escola. Chego a casa solar da familia, e abro a fiestra e unha ráfaga de vento, puñal da escarcha, araña cal felino, o aldraxe do meu amigo Antoniño.

¡Que lonxanos e esquecidos quedan aqueles tristes pero recordados tempos da nenez, pasados na casa solar, hoxe todos falecidos e benqueridos familiares sempre cheos de rezos e esperanzas, colmados de abundancia e preñados de ilusións con sonos de esperanza. ¡Cantas lembranzas!

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion