A miña vida sen ti

vida manos ancianoSería un verdadeiro abismo, non encontrar nada. Porque cando entro nel, sen encontrar ren, nun día como hoxe, na que as emocións veñen abrindo paso a cóbados entre políticos é non políticos, sentado diante do ordenador ou computadora, é encontrarme con vostedes a diario, non deixa de ser unha milagre.

Cústame, amigos, imaxinar as expresións sen razón, sen a vosa forza de percibir o mundo, de gozar dos meniños, sen desenredarme das dúbidas. Porque, non hai nada tan estraño na a miña vida, sen ti, e un bo día como hoxe, Xuño, para mais inri, merece a pena prioridade, polo que sodes para min. Estar xuntos é unha maneira de sentirnos vivos, porque son consciente de que nos necesitamos os uns os outros. É esta computadora ou ordenador é o medio.

Merece a pena un sorriso, polos que aquí estamos, é polos que se foron. É por aqueles que se quedaron feridos, con unha ferida tan profunda que teñen que volver a aprender de novo: Outra vida. As ausencias, a da fotografía sen el ou ela, de que nos necesitamos é clara.

Por iso, hoxe, miro o ordenador é soño con deter o tempo. Este instante no que tamén te busco a ti, para que esteas entre nós. Entre os problemas é angustias, entre a incerto polas dificultades económicas da vida, porque para ti, ben ou mal, el segue aquí. É esta é unha boa razón para “encendelo” é para poñerme a cantar, aínda desentoando, e poñerme en contacto coa familia do “internet”, cos amigos descoñecidos, con o amor é, porque non, co odio dalgúns, que a miúdo se esquecen, para perderse entre o que se fixo, ben ou mal, é non soubemos encontrar, dentro de esa caixiña, que ademais de estar xunta, é unha maneira de sentirnos vivos, sendo responsables do noso estado de ánimo é da oportunidade que o ordenador nos brinda.

Cada día, é un novo día, os problemas son os mesmos, pero co paréntese do ordenador que non fai dano a ninguén, nos sentimos vivos. Porque tes dúas opcións: “Gozar ou perdelo tempo”. É unha boa escusa, tamén pode ser.

Todo cambia. Seguro. É hoxe, o ordenador ten algo que ensinarme . . . i este ser humano, algo novo que aprender. Volver o sorriso para afondar nos que están conectando con migo, facendo o seu propio esforzo.

Por eles, pola vosa nobreza, pola vosa capacidade, pola vosa enteireza. Felicidades o pé do ordenador ou computadora, pero sen pasarse. ¿Que sería da nosa vida sen ti?

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion