Baixo as sombras do vento

barro

barro ventoBusco as motivacións polas que o galego de hoxe “segue co carallo entre pernas”; é dicir: Sen moverse politicamente chafado.

A diario escoito na televisión, na radio e nos xornais, gritos é mais gritos, queixas é mais queixas, do deterioro socio político é económico do pais. As corruptelas, as malas xestións dos políticos, é unha serie de falta de sensibilidade na ensinanza, na sanidade e na clase empresarial, que dá noxo.

Vexo tamén nas xentes de ben pregando en silencio. Os ríos desbórdanse, fai calor e frío mesmo tempo, ventos furacáns, accidentes a tope. É todo, pola irresponsabilidade de uns é outros.O pobre implora é chora polo que está a pasar. Comproba o “bater das olas” no literal. É pregunta: ¿Estarase a facer a vontade do Ceo? ¿Será o momento de levantarse?

Hoxe, ollar como caen os inocentes sen culpa algunha, non sei que da, si amargura, si tristeza, si racharlle a cabeza a mais dalgún. Estamos caendo todos polo arrebato da “sombras do vento” que ven arrasando cos fogos, coa vida. Estamos chegando a morte.

Os brotes verdes, son as enfermidades que enchen de chagas o corpo das xentes, que veñen morrendo, sen remedios. Todo, cheira a merda, incluso a política.

A Nosa Terra, se estremece é chora esperando un novo día; loitamos pola dignificación da terra,
das xentes que en ela viven, para que os fillos é netos crezan na verdade sen bágoas.

É urxente a necesidade de líderes que nos escoiten, que loiten contra as políticas que fan oídos xordos, desoíndo a “Lei da Natureza”, é van polo mundo crecendo en orgullo é soberbia, apartando as xentes que protestan con razón. Cando so se pide “paz é xustiza”, novos valores, NON DIÑEIRO, que é derramado como manancial os de sempre.

Queremos que os fillos, netos e tataranetos, sexan educados na verdade, nos coñecementos, para rachar as ataduras dos que nos mandan, porque cada día utilizan o “medo é o temor!, para que non nos movamos.

Vamos camiño dun mundo sen rumbo. Parece que o benestar social é o pico da “pomba de plomo”, “baixo as sombras do vento”, vendo chorar as árbores; as xentes que xemen polo declive ético e moral neste mundo que cheira a merda e nos arrastra a morte lentamente.

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion