Educar e cousa de todos

escola louridoCentro escolar de ensinanza básica, familia é comunidade. Xa o dixera nalgunha ocasión Octavio Paz, nun encontro coa historia de España é América, nun encontro, un des encontro é un encontro…

A articulación entre Centro escolar de ensinanza xeral básica é familia, coa simetría do poder político reinante nun contexto social, como o noso, sitúa a situación entre os intereses públicos é privados Así de claro.

Mirando para atrás, a escolarización universal foi unha invención no desenrolo do sistema educativo. Implicados os proxenitores na escola, cando en realidade o que se lía era a resistencia a ensinanza pública por certos políticos con negocios económicos, é non, polo establecido na Constitución Española vixente ata hoxe en día.

A escola haina que potenciar publicamente, é os docentes manter o dereito a exercer libremente os intereses dos alumnos. Porque a educación empeza no fogar de cada quen, coa familia e se prolonga no centro xeral básico coa esixencia do coñecemento é coa representación na vida escolar. Estes principios deben inspirarse en favorecer a participación dos pais na vida escolar; é a familia sentir como propia o centro escolar.

Por interese mera mente persoal, sigo os discursos lexislativos politicamente falando, os docentes considerados como básicos no pais, coa responsabilidade de demostrar a evolución dos fillos é o que detecten a través da asistencia a clase dos rapaces. Resulta curioso, ver como unha minoría apoia a tarefa docente. Observo, o freo na comunicación escola – familia.

As asociacións de nais e pais, implica a participación nos centros, pero falta interese do profesorado (un 27%) causantes polas políticas de quenda. É penso que nesta situación a diversidade de intereses nace da desconfianza, incertezas, e ameazas constantes das políticas de quenda.

Hoxe todo cambia de forma radical: A familia xa non ocupa o seu rueiro coas posibilidades e funcionalidade de antano, o desprazamento familiar nos Centros Escolares das familias de custodia, é da socialización na súa forma mais elemental nótanse a simple vista. A familia non acepta a obsesión de subordinación fronte o profesorado o cal lle produce un terceiro problema, “de quen controla a quen”.

Para ben ou para mal, esta nosa forma de vida tradicional foise para non volver xamais, aínda que apareza folclórica mente nas vacacións. Atrás quedan avós, irmás, primos… unha roseira de irmás entre que os maiores coidan dos meniños, coa nai no fogar o tanto de todo. No rueiro da familia sen mais adultos que os proxenitores tal vez, un deles, é o que teña emprego fora do fogar ten que buscar a axuda necesaria xa sexa no irmá maior, no avó, na avoa…

A evolución deu maior liberdade persoal, maior diversidade social e maior riqueza cultural, desaparecendo o atafegante control progresiva da muller. Agora ben, a escolarización comprende, ademais da ensinanza a custodia e outras funcións que nunca antes se habían ofrecido por separado. Este tema me preocupa porque so mentes se trata de estudar como combinar a ensinanza é custodia asegurando que ambas sexan formativas. Nada mais.

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion