Lembrando a Fornelos da Ribeira

Rio Tea Fornelos da RibeiraPublicado en “A Bisbarra” (Faro de Vigo), o 29 – 10 – do 2.004.

Ir indo pola estrada de Ponteareas a Salvaterra atopamos a feligresía de San Xoán de Fornelos da Ribeira, un val onde o real faise ideal. Do adro da igrexa de San Xoán, ollámolo val cheo de maínzos e viñedos na frescura cadenciosa das en costas de piñeirais de infindo amor secular.

Era a tardiña no intre para se durmir no val, cando o sol vaille virando as costas a luz, namentres ía lembrando eu cando neno, as roseiras da nosa horta de Casco, onde mocearan os Álvarez de Sotomayor, Cambra, Castro, Brei, Estévez. . . entre outros moitos.

¡Val de Fornelos engaiolado de merlos, xílgaros e reiseñores!

Sobre da mente víñame a eito as lembranzas de meniño que era eu e daquela cousa que chamaran “emigración”. Pois non había entón nesta ribeira quen non tivera un emigrante na familia. O meu tío avó Roxelio Estévez Cambra fora un deles, finado coma notario e fundador da Casa de Galicia en Bahía Blanca na Arxentina.

Por aquel entón pouco a pouco, foran pechando as casiñas de moitos rueiros e muíños cantariños do Tea, deixando de moer os maínzos daquelas xentes. Non había mais que fame, farrapento e medo. Este era a paisaxe psicolóxica de cando me estaba criando.

Nas tardiñas do val o sol deitábase no colo do silencio. De cando en cando unha velliña pasaba polos vieiros das Fraguiñas vestida de preto, espallando os brazos falando sola. Eu estaba sentado na beira dunha encrucillada de lendas no cruceiro que tiña a rente de si as pedras onde noutros tempos pousaban os mortos para lles votaren o responso. Foi aquí cando neno, a miña nai esparexíame o medo con agarimo. Eu fun medrando e a costiña que tiña diante de min subina maña e tarde para ir a escola de Lourido co mestre don Xosé Álvarez (o das Rodas), que era de Meder, abatidos polo vento, mollados coma unha rolla, gardando os libros o carón do peito debaixo da camisa. Eu calaba mais matinaba nos traumas, no desconsolo, nas calamidades, na desfeita infame das familias incluída a miña.

Nas noites, a lúa parecía pendurada da punta dun piñeiro namentres polo rueiro da Loña, un rapaz ía cavilando na moza do pano vermello. O Antoniño “patachus”, e os cans doentes de fame, ouveaban ventando rachar as miñas veas mozas. As campás da igrexa tocaban as badaladas das Ánimas. A miña madriña Alfonsa coa súa figura axitábase na maceira, e rezaba polos seus que se foran e tamén polos seus veciños. Polo Manoel que lle vira a enxertar as cepas de brancellao e caíño. O Manoel facía partíxas de día e camiñaba de noite como o vello santo dos vieiros. . . .

A esperanza chegou para os meus veciños e as xestas, os toxos coas súas cores verdes, non so as contemplan con ledicia co merlo no cotobelo da cerdeira asubiando a seu canto triunfal de esperanza, porque hoxe na democracia e todo el, un canto de merlos, xílgaros e reiseñores.

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion