O POETA é O POEMA: Albariño, Abadía Tortoreos

abadía de tortoreos

abadía de tortoreos
Escribir un poema sobre viños de autor é unha tarefa tentadora.

Sempre dixen que o tema enriquece é agudiza o espírito, é por riba, fainos entrar nunha profunda reflexión, sen caer na tentación de explicar o fenómeno sociolóxico. Sen recorrer a historia non se pode profundar de feito, no “Viño Albariño, da Abadía Tortoreos”, como fenómeno natural: As cepas non naceron por xeración espontánea.

As xentes do rueiro se dedicaron o cultivo do viño, vencendo moitas veces a resistencia familiar, partidaria doutra profesión que dos resultados que o viño da. No século XII ou XIII, se encontrou aquí o que sería o “caldo de cultivo”, é froito da civilización naceu, o Albariño de Autor, na Abadía de Tortoreos.

Hoxe os cultivadores dos viños viaxan é están en contacto co que se fai fora. E digo eu: ¿Son orixinarios ou miméticos? ¿Receptivos ou auténticos creadores? O certo é que este albariño, é un viño coidadoso nas formas é nos contidos; se bebe, se paladea, é como dixo algunha vez o pintor Eduardo Arroyo, é “un albariño roldador do terreo bañado polo sol”. É mais, é unha aventura individual que gusta repetir por riba de cal quer circunstancia. TORTOREOS NON PODE TER MELLOR ESCAPARATE.

Dicía Ferrán García, é un sorriso: “velo, mercalo, bebelo é esquecelo”, nese proceso claro de integración actual do viño. “Sentade un albariño Tortoreos, a mesa”, é veredes como conseguides un determinado status social, que este viño da.

AÍ VAI, O POETA CO POEMA:
Coa alma no Rabelo
É pensamentos alleos,
Fágome presente no eido
Da Abadía Tortoreos.
Pregunto, sempre a modiño,
Si é mellor este albariño
Que conversa co autor
Que o transforma en alcohol,
Grazas o seu cor douradiño;
Ou porque o viño albariño
Da Abadía Tortoreos,
Faise máxico co sol
Deixando a quen o bebe
En actitude imperiosa:
Non vai a ser outra cousa
Mais aló dos pos da “rosa”.

Se me deran a escoller:
Entre tintas e albariñas,
Elixiría, como sempre,
O albariño de autor,
Da sempre nobre abadía;
Bebido sempre a modiño,
Suspiro da terra meiga;
Se pode sempre comparar
Coa eterna primavera.
Bebede pois, albariño
Da Adega Abadía Tortoreos.
Viño de autor ¡xa o digo!
Como sempre consagrado
É tamén sempre festivo:
Bebede todos con migo,
Pero sempre en “divertido”.

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion