A santísima morte

Tumbas cemiterio morte
Non é tan mala como parece, a lo menos é o que di mais dun.

O dicionario di que a morte e a cesación completa é definitiva da vida. Tamén di que é a destrución é morte É, por si fora pouco fala da morte civil, que é a privación perpetua de tódolos dereitos cívicos é políticos da persoa. Desta morte sabemos un pouco.

En definitiva, a Santísima Morte é a falta de oxíxeno que nos falta para a vida.

Hai tamén outras mortes, como a “Dun ciclista”, a “Morte de Virxilio”, a “Morte do Cisne” é a “Morte en Venecia”, que en nada ten que ver coa Santísima Morte.

A que digo eu, en ocasións serve de consolo, alivio e, é aliada nos asuntos do corazón. É o mal de amores que algunhas xentes invocan como: “Morte Santa, grande tesouro, non te apartes de min; pan comes e del me deches, é como es poderosa dona da escura mansión da vida, é aliñas das tebras, quero que fagas o favor de que (fulaniño de tal), se presente os meus pes arrepentido, é que nunca mais volva irse do meu lado, mentres o necesite, é cumpra o que prometera”.

Eu, dentro do terreo máxico da morte, como tal, me serve de remedio para todo; para atraer cartos é fortuna, para a saúde, para o mal de amores que queira resolver a Santísima Morte.

Dende logo, a imaxe do esqueleto coa gadaña é o reloxo da área, é simboliza o reflexo ideolóxico da Idade Media. Todos estes atributos máxicos relixiosos, teñen seu orixe pagan, relacionado cos perigos da vida, é o risco de morrer cumprindo o “seu deber”.

As veces cabe preguntarse ¿ Quen dixo medo a morte, si para morrer somos nados?

¿Que pasará cando deixemos o noso corpo físico, é si realmente temos alma, é si temos encontro con Deus, polas nosas accións, como para converternos nun ser de “luz”?

Neste senso, por terror a sufrir tormentos e castigos eternos do inferno, ou permanecer nun lugar escuro, chamado purgatorio, no que afortunadamente existe distancia, posibilidade dun pasado, cheguemos o Ceo ou paraíso, aló, precisamente onde se poida vivir xunto a Deus, rueiro fermoso no que non hai que preocuparse.

Non me nego a recoñecer que “morrer” molesta, que deixar de vivir te descompoña, é o peor de todo perder a conciencia en éter, que produce anguria, medo, temor, nos que os fantasmas dos falecidos regresen a cumprir condenas non levadas a cabo na vida.

Este pavor das xentes producen alteracións psicomáticas como suores, convulsións, etc, pero si existe realmente algo arraigado é, ser enterrado vivo, ou como imos a morrer. Por razóns lóxicas é imposible sabelo polo de agora.

Temos un día para os defuntos para gabarnos, é crer que a “vida non vale nada”.

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion