As nosa abellas do Condado

abellas
A nosa terra esconde sorpresas coas abellas; un dos insectos mais decisivos no ciclo da natureza: “A Apicultura”.

¡Cantas cousas boas temos é non sabemos coidalas! Porque a apicultura, hoxe está de moda, incluso en azoteas; e é innegable, que existen ademais moito mais coidadores de abellas, que o parecer van aparecendo a diario.

Unha explicación será que cada vez, interesa coñecer a procedencia dos produtos que consumimos, e traballar coas abellas dunha maneira mais próxima.

Seguindo un exemplo americano de Nova York con unha asociación, coidan colmeas, incluso, distribuídas polos tellados dos rueiros, que compón a grande metrópole. Fai anos que demostraran que a apicultura era unha actividade que se podía facer dunha maneira segura en tellados sen molestar a ninguén. É, a boa fe, Nova York, mantiña prohibida a apicultura, pero conseguiron volver a legalidade deixando atrás ese paréntese de actividade clandestino.

O Condado é A Paradanta, son terras propicias para elas. As abellas nas nosas terras teñen auga, polen é néctar, pero as xentes non lles interesa. É o perigo está na percepción equivocada que temos das abellas, porque pensamos que son agresivas, pero elas simplemente defenden seu “tesouro”, cando vamos a por el: A mel. ¿Que faríamos nos, senón, o mesmo?

Animo a tódalas xentes da nosa terra, a crear iniciativas é unha delas, é apicultura, como profesión.

As casualidades da vida, me deu a posibilidade de coñecer a Guillerme Fernández, apicultor que pertence a unha asociación local de Nova York, que se encarga de coidar un grupo de 6 colmeas; asegura que prefire que as abellas estean nun parque protexidas do vento. Fai uns dous anos con outros entusiastas apicultores, enfundados nas casacas é máscaras recuperou colmeas, aplicando o ritual de sempre. Localización de abella reina, pois sen ela desaparecerían.

A raíña te corpo mais afastado que as súbditas, é presenta un punto negro natural no tórax. Sorprendentemente, o punto da raíña, é azul que os apicultores explican ou colorean, vermello, amarelo, azul ou verde, é unha referencia da idade de cada raíña.

Aprendín dos apicultores, que finalizada a labor, aportaban auga con azucre as colmeas, a primavera é temperá e consideran que as abellas necesitan axuda. A auga con azucre e un suplemento o alimento que abellas xa traen: “O néctar”.

Certamente me sorprende como certas xentes senten atracción por esta actividade, é nos, con un adecuado terreo, para elas, non as explotemos, como deus manda.

Eu animo as xentes da nosa comarca a mirar con interese a estas pequenas hóspedes, xunto a unha pequena horta de flores aromáticas é preparar pratos con mel da recolleita. Unha vinagreta é un exquisito xeado de mel.

Incluso para uso educativo, para concienciar os meniños da importancia das abellas, na natureza, os pestecidas, o cambio climático, a contaminación que son o síndrome da desaparición, animo, digo, a supervivencia destas laboriosas abellas, que son parte dos nosos alimentos que nos dan gratuitamente.

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion