Os mal chamados vampiros do Condado

vampiros
Confeso que son un humilde escritor que ten a manía de recoller datos de feitos fantásticos da nosa terra.

Dende pequeniño sentinme sublimado polo segredo da fascinación do descoñecido é insólito; aqueles temores, sonos, é fantasías que me obsesionaban é que tiveron en min un poderoso é inestimable atractivo ata hoxe.

Algúns libros me fixeron camiñar por sendeiros ocultos, me levaron por montes é vales, da nosa terra, arrastreime moitas veces entre sombras, guiado polos relatos que de meniño me contaba Silverio Rivera, o zapateiro de Fornelos (q.e.p.d.); este home que me obrigaba a descubrir as tardes do mes de Agosto, de cada ano, as crueldades da “vida insulsa”.

É me dicía: “Ai que traballar para vivir”, incapaz eu, por natureza de todo traballo manual, por exemplo. Sentíame desconcertado. A miña tendencia durante un tempo en Vigo, foi, estudando, tiven a sorte de traballar como “reporteiro” en “El Pueblo Gallego”, é foi aquí, cando sentín a necesidade de escribir. Lémbrome ben, a vella máquina de escribir, o papel é ¿Que mais? O Tema. Temas das extraordinarias festas que ano tras ano, se suceden na nosa bisbarra ¡Cantas veces intentei escribir sobre a escuridade! ¡Cantas! Era este o meu propósito, amén do enigma da morte que levo a diario presente en min.

Tiña que estudar e vivir, dunha maneira segura e comecei a axustar o meu estilo é as miñas ideas. Pero a miña ambición sempre enganosa foi a causa da miña ruína. Nunca fun un bo escritor, pero iso si, ansioso sempre de aprender. Desexaba coñecer os segredos das tumbas, a fría caricia das mortallas de Santa Marta de Ribarteme, para escribir estas verdades descoñecidas, pero foi un verán, cando na miña aldea de Fornelos da Ribeira, acadei encontrando certos documentos de “cabaleiros servidores” que habían estado cativos entre bruxas é encantadores “fillos de algo”, que moraban nas sombras, rodeados de familiares é terribles sortilexios. Eran os cabaleiros invisibles os enviados das estrelas, que roldaban pola parte baixa da casa forte do, IV Pedro Álvarez de Soutomaior é que as xentes evitaban pasar de noite, ignorar os altares celtas, despois de ser apresadas algunhas xentes polos esbirros da Inquisición. ¡É que sei eu! Aínda que ninguén vira nada.

Tódolos eidos do condado de Salvaterra, eran rueiros ben amañados é un bo amigo do rueiro do Rabelo en Tortoreos, do concello de As Neves, me falaba, por exemplo do 1º de Abril do 1.939 xunto a xaneliña aberta. Era noite e sen lúa; unha noite lívida na que a néboa enchía a escuridade de sombras… Aínda podo imaxinarme coa nitidez da escena da data. Para o meu amigo aquel día, era o “día da morte”. As paredes romperon, as follas da xaneliña se curvaron ante os meus ollos atónitos. ¡Certamente era verdade!

Teño a certeza aínda de que verei, unha vez mais, o desbordar do tempo, da néboa fantasmal que como sacudidas por unha risa idiota que cada vez mais divisaba as estrelas, dende a solaina do eido do Casco, tan inflamadas que chegaron ata hoxe.

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion