Entre lusco é fusco

lusco é fusco
Dicía Santiago e Estrada que os que recoñecía a todos polo que comían.

Os nosos irmás emigrantes “polo touciño é o pan”. Un tal Xosé Navarro é Humberto Sánchez, fundaran na mar platense unha tenda, “Los Gallegos”, na que durmían moitas noites sobre os mostradores, cansos de tantas horas de traballo. É todo hai que dicilo.

Francisco Izquierdo, no 1.882 en Entre Ríos, dicía que nos primeiros días de poñer os pes na praia de Colón ,un bosque salvaxe, seus habitantes daban unha mala imaxe, despois dun terrible viaxe. Outros viaxaron a Ushuaia, onde os galegos eran os primeiros gardas do “Gallego Penitenciario”. A historia do matrimonio Mosquera López – Álvarez Marante de Ourense, foron un fel reflexo de toda aquela circunstancia.

Xesús Amorín, na Cuba, regresando a terra con dous anos en 1.929 , e regresando a Arxentina despois. Paula Estévez, recolle moi ben no seu “Buenos Aires es a 5ª provincia de ultramar”, (La Prensa 7-11-1.998) parte de ese nosa historia.

Manuel Castro, tamén, en biografía de Manuel Dopazo.

A alma galega da familia emigrante con aquela brisa branqueando a faciana, era a partida. Gloria Pampillo é o avó co “Celta” para todo. Xosé González, Luís Bernárdez coa voz chorada.

Eliseo Pinto, camiñando no tempo, de outro tempo; confesaran non darse conta de como acomodarse a semellante vida. O noso Luís Seoane, co seu “son é serei sempre, un desarraigado permanente”. Os irmás González, Sestelo e Roxelio Estévez Cambra, todos eles de Fornelos da Ribeira, traballando é cultivando as tradicións da terra nai, transmitidas de xeración en xeración. É así se foi escribindo a historia entre lusco é fusco.
¡Cantas veces penso en eles! Non é para menos.

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.


*