Que si queres arroz Catalina

arroz Catalina
Fai mais de 40 anos, a primeira vez que fun o “notario” con un amigo a facer un testamento, é pensei: ¿Quen me asegura a min, que unha vez morto, este se cumpra?

A miña conclusión foi que por moito que o lea o notario, moi respectable con traxe e gravata; por moito que o notario firme, naquela sala de paredes forradas de cadros de grandes pintores, sempre me pregunto:¿ Quen me asegura a min, que morto, vaian facerme caso?

Para iso están as notarias, pero nos anos de vida que levo enriba de min, vin cousas raras. É como di, Eduardo Punset, o feito de que todo o mundo, non significa que se vaia a morrer. ¡Home! Ata agora os testamentos seguiron seu camiño, pero, ¿Si se traspapela? ¡Ollo! Que hai casos moi graves. É Tal como está hoxe o país, xa non se pode confiar. Da familia tres cuartos do mesmo.

Eu no teño nada que testar, pero venme a memoria o caso de Carlos Dickens, que nos leva a traizón do amigo e familia, con incluso a publicación de libros, que eu penso, é unha innobre falta de respecto a súa vontade.
Carlos Dickens, pasou a súa vida dicindo que lle parecía abominable as estatuas públicas de persoas importantes nas vías públicas, etc.

Que si queres arroz Catalina.

Pois así é. Na cidade inglesa de Porstmouth, lle levantaron unha estatua o 7 – 02 – 2.012 con motivo do seu nacemento. Xa, noutras cidades que non era a súa, fíxose o mesmo ¿Motivo da traizón? O turismo.

Debemos facer todo o posible pola súa memoria, no só lembralo, senón, atraer “cartos, é postos de traballo”. Ouse ase, pasar da vontade de Carlos Dickens, polo cinismo de dicir que para facer “memoria”, cando el pedira os seus amigos que evitaran todo iso, tanto conmemorativo como de homenaxe. ¡Miúda xente!

Síguenos:

Sé el primero en comentar

Dejar una contestacion

Tu dirección de correo electrónico no será publicada.


*