No eido de Cambra

cambra

cambra
No rueiro do Casco de Fornelos da Ribeira.

Aló, polos anos trinta e nove, de espreguizarse a campiña na aldea, baixo un resplandor verdoso do amañecer co Sol que asomaba pola parte sur do eido, ollando o rueiro de Cantará.

Os últimos paxariños, cansos de animar cos seus trinos, aquela noite de outono, no campo dos froitas que os Cambra tiñan, que polo tibio do seu ambiente, parecía primavera, lanzaban o canto final como si lles ferira a luz do alba, o tempo que a copa das árbores estremecíanse cos primeiros brinquedos dos paxaros que alborotaban co roce das súas plumas.

Apagábanse os rumores que poboaron a noite, o murmurio das árbores, os ladridos dos cans, espertaba a horta, e seu bocexos eran cada vez mais ruidosos. Rodaba o canto do galo, as campás da igrexa de San Xoán, devolvía con fortes badaladas o toque de misa, do curral saía o concerto das galiñas, o ronquido do cuxo, o sentir a fresca caricia do amañecer cargado de ocre perfume…

O rueiro do Casco, se empapaba de luz, se disolvían as sombras como tragadas polas abertas gabias, e na indecisa néboa, ían fixándose as húmidas e brillantes follas dos froitas, as onduladas liñas das canas o final do eido, e as verzas verdes da horta, marcando os vieiros negros é móbiles, como un rosario de formigas que ían é viñan…

Polos camiños extremos, no eido soaba o chiar das rodas do carro de bois, rabuñaba o espazo dun furioso orneo, como protesta do pesado traballo que caía sobre el, apenas nado o día.

Aqueles camiños que facían calar as ras de Cantará. A vida que coa luz da campiña penetraba no interior do fogar dos Cambra, chiaba a fiestra o abrirse; víase baixo os emparrados da viña, iluminado o horizonte. Tras as cortinas das árbores, entre o alegre cascabel soaba o enérxico queixo: ¡Arre, vamos, arre! Animando a besta refacer a seguir seu camiño.

Así era aqueles meses do outono na miña aldea.

Síguenos: