Os pechaollos

ollos

Si, si, na miña aldea os había, tódalas noites que no silencio, subían polas túas pernas arriba, é corrían contigo ata habitación, e ¡zas!, como quen non quere a cousa, caías no leito é te escondías debaixo das sabas, mentres escoitabas o suave susurro na caluga. Logo “O Pechaollos”, terminaba coa historia.

“O Pechaollos” non eran mais que os país, que no meu caso, era a miña madriña que na gloria estea, que se sentaba o pe da cama. É rezaba con migo tódalas noites.

Aínda hoxe a vexo imaxinariamente, con aquel vestidiño azul con floriñas brancas, feito por Asunción da “Reloxa” e súa irmá Rosa, que eran modistas en San André de Lourido. Tamén debo lembrar baixo cada brazo, o paraugas que me dicía se abría, para os nenos bos, é outro,
para os que soñaban con historias. Per o paraugas que mais usaba era o de ir a misa, os domingos e días de gardar.

Claro que eu, daquela, non sabía si eran contos de “Andersen” ou non, pero daquelas historias me servín para construír esta miñas historias. Por exemplo, preguntaba: ¿Que lle pasaba aquela pedriña “presumida”, que tiña nunha caixiña?

Despois souben que era un “callan” que sabía de amor, de cando era nova.

Cos meus oitenta e cinco anos, pasados por auga, me lembro del, rodando polo río Tea, no seu paso polo rueiro de Martín, e de aí, o meu xerme pola literatura.

Dígovos, amigos, que aquí xoga a memoria, transmisión do pensamento o longo do tempo.

¡Que tempos de infancia!
¡Que relatos tan divertidos!

Naqueles tempos de fame, pouco había, pero se repartía. Así se facía cos contos de nenos, que había un, para cada un, é sempre tiñan eficacia.

Non falemos das avoas, en cada casa, onde o meniño, se sente dobremente protexido.

¿Por que? Porque as avoas se alían con eles, é se volven coma eles.

As avoas, ademais de contarlle contos, por sorte, nunca teñen presa de saír, sempre na casa para contarlles un conto.

Síguenos: