A historia traducida do barallete

afiadores barallete

Co coitelo de zapateiro o amigo Silverio Ribera (q.e.p.d.), falaba e falaba… e veña a falar: “Eu son un amigo”. E así fomos a beber a taberna do Xurreiras, no rueiro de As Fraguiñas, un mediodía cos ollos abertos para igrexa de San Xoán, da freguesía de Fornelos da Ribeira, a miña terra.

Un chan mais dos galegos polo mundo, que por botalo millo, Fornelos da Ribeira nunca fixera nada por reter os fillos embarcados levando os mozos polo mundo adiante.

Xente inquieta, os galegos embarcados se foron polo mundo adiante co canto da fermosura da súa terra.
Así collida as uvas, coa almofada e pernas, andando escondidos para comer bacallau, ou un pouco de carne de porco ou carne de vaca con ovos en tortilla, con bo viño, cos amigos alegres, e falar en barallete coa gaita, sen perder o tempo, o dono ou dona que ían a misa e o amigo Silverio cos seus zapatos, logo coa bota de viño e un anaco de pan, colmaba os zapatos coa calor, e campeando o día, a súa dona Peregrina, cantáballe unha canción amorosa.

Na taberna de Guillade, o pe do candil, tomaba unha cunca por 25 céntimos de peseta, bebía unha cunca e despois a traballar. Logo collía o coitelo de zapateiro e a troular coma sempre.

Na taberna de Guillade, sempre se fala en galego, de boca en boca, e da galiña no domingo, do fondista, e da lingua da rameira… e do xato e da merda. Logo fumar un cigarro, bicar o viño, e chorar… ¡Coidado que ven a Garda Civil!

Na taberna a criada pon o pe do candil o pucheiro, a fonte para xantar e a dona, si, sinala o lugar para sentarse a comer. Fai frío e non sacas a casaca, pero colles o coitelo e pides falar en barallete, e por si acaso pides unha de xamón que non cae mal, para empezar.

Síguenos: