O tirapuxas dos piollos

velliña piollos

Era eu aínda un meniño, cando polas terras de Fornelos da Ribeira, mais concretamente no rueiro de O Casco, observaba como unha velliña chea de inquietude e ansiedade se quedaba inmóbil. De tal maneira que decidira quitalo lenzo da cabeza, e lle saían uns insectos de tamaño diminuto, chamados piollos, que arroxaba o chan e pisaba, e logo sacudía con certa repugnancia as mans.

¿Que lle pasa? Preguntei.

Nada, meu amigo. Nada. Uns pequenos insectos que seguramente admiran a miña cabeza.

Un veciño que pasaba por alí, intervén, con cara de can, para ladrarlle a velliña cando falaba cos seus ollos cubertos de engurras.

¡Xesús! Exclamou avergoñada. De maneira que as demais mulleres seguiron polo vieiro abaixo quedando o vello e mais eu.

Eu dirixín me a el, non puiden mais que dicirlle:

Vostede é moi discreto. Puido ocasionarlle a pobre muller un susto, un desmaio, pero vostede preferiu ver matar os piollos, non so porque teñen dúas patas mais, senón, porque non teñen a baixeza doutros. Un exemplo: “O can se agacha, se humilla e implora cando recibe un punta pé do amo”. O piollo e o mais soberbio dos seres creados pola Natureza, e nestes tempos de miseria aínda anda mais por estas terras, falta de auga e xabón. Por iso é o mellor amigo das cabezas das mulleres ben tapadas co lenzo na cabeza.
¿De cando naceu esa amizade? Preguntei.

O velliño despois dun longo silencio espetoume: “ Teño 50 anos e os meus ollos viron moitas cousas. E unha delas é a que che vou contar: “Unha tarde ir indo por este camiño a Cantará, soñaba cos insectos de proporcións das xirafas. Me furtaban o oído con unhas pousas e me dicía: ¡Esperta, carallo! Esperta. E eu lle contestaba: ¡Vaite demo! Era o insecto.

E volta co insecto. Porque nestes tempos te matarán ou escaparán. ¿Pode ser? Quizais…

¿Escaparán? Me importa pouco.

Levanteime, saín do leito, acendín o candil, e rabiosamente saín a repartilos a destro e sinistro mentres gritaba: ¿Onde está o meu bastón? Non aparecía por ningunha parte.

Unha voz lle respondeu:

¡Perdón! Son o criado que estou con un coitelo na man axeonllado e coa humildade do can, pechei a porta e senteime a meditar do que me había salvado. E volvín a soñar. Mellor dito, o reanimalo sono, pensando da bondade indiferente e da soberbia dos piollos.

Fun para o eido de Cambra, lembrando os piollos… e pensando na astucia, no egoísmo na soberbia e da incógnita, entre os piollos e os homes. “Os piollos non teñen nervios nin vicios”
E o home si.

Son impasibles, unha virtude de seis patas. Fronte o perigo non se conmoven, se deixan matar.
Si os piollos fixeran a Guerra Civil Española, e tiveran historiadores, as fontes dos protagonistas quedarían esgotadas. Así era a vida neses tempos.

Síguenos: