Reflexión ante o panorama que temos

humanidade

Porque, así como as células “enfermas” fan as xentes enfermas, é as xentes “enfermas” fan enfermas as aldeas, os axuntamentos, é estes a un pais “enfermo”, e a súa vez, un mundo “enfermo”… entendendo como mundo os 7.000 millóns de xentes habitando no Planeta Azul.

¡Enténdaseme ben! “Enfermo” non como unha mácula ou estigma, senón, como un estado que pode destruírnos, ou ben, empuxarnos os infernos…

Baseado na realidade, vexo o mundo practicamente dividido en dúas partes ou metades: Unha delas está plenamente convencida, é non dúbida de que viven en paz, que aspiran a igualdade, que son solidarios, e que ven espertando; a outra, que non é tan homoxénea, como parece, dentro desa metade, avala a guerra, que di odiar, é egoísta, e apenas unha minoría está plenamente convencida. Desa maioría a metade apoia, pola ignorancia e polo súa habilidade da “enxeñaría social”, a esa maioría da metade, si se quere “ruín”, aínda durmida, con serias dificultades para espertar.

Eu xa digo: Sen esa maioría “dopada”, haberá suficiente poder para facer o que se lle ven en gana, deixaría de ser unha metade para converterse nunha desamparada e acurralada minoría. Polo tanto, quen se consideran “espertos” e forman parte desa metade boa, é grande o compromiso si se deixa comezar a cambiar as cousas. É non haberá de ser sen “acción” que é o contrario de cruzarse de brazos e esperar que todo cambie por arte de maxia, ou tal vez, por xeración espontánea.

¡Home! Temos dedos para escribir, lingua para falar, intelixencia para explicar, paciencia para dialogar, coñecemento para dar; polo tanto, ante o triste panorama que temos, non debemos caer ni nos medos nin no imposible é ¡ollo!, non confundir quen aínda non comprenderon extirpar o imposible pola “prosperidade” que nos veñen ofrecendo enganosamente.

Lembrade que non son os golpes para espertar a un “poder” que se excede; posto que o noso poder non radica no corpo, radica no espírito é que por iso, lle teñen pánico.

Si a metade da xente de España dos 46,77 millóns, a metade non traballa para espertar a outra metade, nada cambiará.

Non esquezades que eu formo parte da metade esperta, e que por ende, cada quen debe buscar a posibilidade de ir transformando a realidade. ¿É tan difícil cambiar as cousas?

¡Ollo! Que o medo, é como o manicomio… É debemos vencelo medo e sen el, conseguiremos un mundo mellor. Seguro que si.

Síguenos: