Os trasnos na miña parroquia

trasnos
Digo na miña parroquia e digo ben, para que ninguén se asuste daquel Trasno brinquedo que polos anos 1.860, mais ou menos, se presentaba na misa das doce, no adro da Igrexa de San Xoán, en Fornelos da Ribeira, conmovendo as xentes da parroquia, preguntando curiosamente a saída da misa, unha e outra vez. E así, sucesivamente.

Por aquelas datas o don Clemente Francisco Cambra e Vilas, profesor cirurxán, xa tiña os seus anos do que eu puidera imaxinar, pois dicía que os Trasnos vivían moitos anos. ¡Quen mellor que el, para sabelo!

A verdade é que non o sei, pero como este meu tataravó era tan vello, case que non o vira, a pesar dos anteollos que levaba, e camiñaba do eido familiar do Casco ata a Igrexa con dificultade, incluso co bastón.

Contaranme que co neto Roxelio, levábase moi ben; e neto e avó, cada día facían menos cousas porque o avó se ía apagando.

Aínda así, moitas veces o neto pensaba que o avó algún día non estaría con el. Un día o neto preocupado pola avoa e avó, tratou de encontrar as verbas do Trasno, que neste mundo en que vivimos, non dura para sempre. Non lle faltaba razón. A verdade e que un día as flores se murchan, as follas cambian de cor a ocre e caen o chan; os ríos se secan e as xentes morren. Xusto o que non quería escoitar. Pero a verdade era que a súa avoa, non quería mentirlle.

Hai cousas amigos, que sempre nos acompañaran, e unha delas, é a persoa amada que se vai de nos; outra cousa son as estrelas. Ningunha delas é eterna. ¡Así é! Así o entendera o neto, pero non lle agradaba escoitalo.

Nada é eterno, a natureza cambia, os seres queridos se van. Por iso, cada detalle da vida hai que gozalo igual que o brillo das estrelas en cada noite da vida.

Aquel Trasno que asistía os domingos a misa das doce, no adro da igrexa, gardaba as verbas da avoa, e compartía co avó, aínda que se daba conta como o avó se ía apagando pouco a pouco como as estreliñas do Ceo.

Non era fácil entón, entender para un neno como Roxelio, pero así é a morte, como parte da vida.

Eu a recollo nesta reflexión, que non é fácil de entender que unha persoa que nos deixa fisicamente, nos deixe seu amor, súa alma, nos nosos corazóns.

O temido día chegou o 30 de Agosto do 1.872, e o avó partiu deste mundo, para o seu panteón familiar, deixando no corazón do neto Roxelio unha triste testemuña.

O avó non se fora triste, porque afortunadamente había vivido a vida placidamente; había apreciado o aroma das flores, a frescura dos verdes campos, o brillo das estrelas no firmamento, etc.

E aquel Trasno, aceptara a ausencia do avó, atesourado no seu corazón. Cada noite, despois da morte do avó, dende a eira do fogar, miraba o Ceo, a onde fora o avó e notara mesmamente que había unha estrela que brillaba mais que outras, como se fora o avó.

Aquel neto non entendía nada que ver a estrela co avó. É preguntou a avoa: ¿Cando brillan mais as estreliñas? Explicoulle: Hai moitas clases de estrelas; todas elas con un brillo moi particular. Cada un de nós, é unha estrela, coma a alma. As veces a vida, coas súas idas e vindas non nos permite brillar con plenitude. Sen embargo, cando unha alma se vai, quizais non sexa o Ceo, pero pode brillar mais que nunca.

Aquel neto, xamais deixou de pensar no avó, é o certo é que, cada noite ao ver as estreliñas, a tristeza se confundía coa alegría, porque comezara a entender algo que non era nada fácil, o facía da mellor maneira: “Amar”.

Un mércores Santo do 1.881 este rapaciño collería o camiño da emigración no vapor Valparaíso en Vigo, as terras arxentinas, para dende alí seguir o brillo das estreliñas.
Así foi e así os lo conto, para maior gloria nosa.

Síguenos: